Altherrenprobleme

Erfahrne Männer werren's wisse
im Alter hapert's oft beim - jo!
es losst der Druck sich arg vermisse
un jetz - na ja - was macht mer do?

Erscht duht mer des jo gar net merke,
ganz langsam nimmt die Durchlaufstärke
allmählich ab - am vord're Rohr,
dann kummt em ebbes komisch vor:
der Strahl - der werd jo immer dünner,
es is jo fascht kenn Druck dehinner,
de Boge, der kummt uff diech zu
un trifft jo beinah schunn die Schuh,
es werd em dann ganz plötzlich klar:
's is nimmie so, wie's früher war.

Beim Pinkle is uff de Toilett,
grad so, wie wann en Schtottrer redd,
net bloos de Schtrahl, der geht zurück,
es geht ach nimmie an ehm Sschtück.

Jetzt sucht mer dann mol G'schpräche halt,
mit Freunde - die schunn graad so ald,
die sagen dann: "des is kee Sach,
dann die Symptome hab ich ach,
bei mir duht's ach jo kaum noch gehe,
wie oft hoscht nachts dann uffzuschtehe?"

Mer üwwerleggt - dann kummt mer druff:
ich schteh jo viermol nachts als uff,
bin früh'r die ganz Nacht ligge bliwwe
un's erschte mol als raus um siwwe:

Dann sagt der enner: "jetz is klar,
des is bei dir die Prostata!
Des merkt mer schunn am enge Boge,
du muscht emol zum Urologe."

Dein beschte Freund empfiehlt der enner,
der kennt sich aus mit ält're Männer,
denn suchscht im Telefonbuch raus
un machscht dann halt Termine aus.

Den kriegscht un bischt mit einverschtanne
un gehscht halt angstgeplogt dort anne.
der Dokter macht mit dir dann Sache,
die sollscht aus Anschtand garnet mache,
doch halt mer mol in dem Fall schtill,
weil des der Dokter halt so will.

's werd viel gemacht - un noch meh g'saat.
donoch do kummt als als Resultat:
"ihr Prostata wird immer größer,
ich hoff 's is kenn Tumor - kenn böser,
de PSA-Wert an de Grenz,
jedoch Genaues wääß do kenn's
mer kumme der Sach erscht hie
mit ner genauen Biopsie."

Mer glaabt dem Dokter, dass des wohr
un schtellt sich ach nix drunner vor
un denkt dann schpäter, dass so Bosse
mer gscheiter net hätt mache losse.

Noch drei - vier Dag kummt's Resultat,
Befund wär gut, so krieht mer g'saat
un wääß jetzt - was mer längscht gewisst,
dass mer aus ehm Grund schlechter pisst,
weil sich do unne - mit der Zeit -
die Proschtata hott ausgebreit.

Un plötzlich höörscht aus aller Munde,
vun alle Freunde jetzt die Kunde
un jeder segt mit voller Stimm:
"des kenn ich; des is halb so schlimm,
do muscht halt jetzt ins Krankehaus,
die howwlen der des Dimg dort aus,
die Op'ration is garnet schwer,
dann schpritzt's wie bei der Feuerwehr!"

Man kann ach weitre Vorschläg hööre:
"du muscht zu dem " duht mer beschwöre,
"des is de allerbeschte Mann,
geh net zu dem - weil der nix kann."
Ein jeder duht en Bess're kenne
un jeder duht en annre nenne.

So deit mer sich halt enner aus
un hinnernoch do kummt dann raus,
was vorher beinah net zu hoffe:
mer hot di richtig Wahl getroffe.

Der Vorgang war zwar net gemütlich,
doch schlißlich hott mer g'schloofe - friedlich.
es dauert zwee Dag - oder drei,
dann isses Schlimmschte schunn vorbei,
des Ganze war drum net so bitter,
die Hauptsach is - jetzt kammer widder.
mer wunnert sich sogar wie gut
un guggt wie weit mer kumme duht
un grinst beim Pinkle künftig heiter:
"Mit zwanzich ging des ach net weiter!"

Im Krankehaus finnscht ach im Flur
e wissenschaftlich Litratur,
die hot mer sich dann mitgenumme
un liest - es könnt ach schlimmer kumme,
mer liest - im Alter fascht en Hohn,
vun erektiler Dysfunktion
die Manneskraft schränkt's ei im Bett,
na ja - so arg viel war jo net,
mer hott ach do jo mit de Johre,
allmählich Abbeditt verlore,
's war Johre jo schunn nimmie wild
un schließlich is jo 's Soll erfüllt.

Wu mer ach so den Schpruch schunn wääß:
"kee Futter - for die eigne Gääß",
wobei mer häämlich un ganz schtill,
noch fremde Gääße fütt're will.
doch liewer Gott - meischt isses so:
e bissel Futter is noch do,
die ääge Gaaß hott kee Intresse
un will als üwwerhaupt net fresse.
en korzer Sinn vun langer Redd:
die Dysfunktion erschreckt dich net.

Jetz bischt nadierlich ach en Mann,
wu guhte Rotschläg gewwe kann:
"mein Dokter - ja der kann halt was,
mein Dokter isses gröschte Ass,
wie der do unne drinn gewerkt,
des hab ich jo fascht net gemerkt
un Angscht - a naa - des sin doch Ferz,
Indianer schpüren doch kenn Schmerz;
wie do en mancher jammere kann ...
Mein Gott - mer is jo schließlich Mann!"
So werd dann hinnenoch geprahlt,
un weil's die Krankekass bezahlt,
zumindest noch - werd net gebrummt;
mer hofft bloos, dass net nochmol kummt
un mer zu allem dem Verdruss
mer's dann a selbscht bezahle muss,
weil die Regierung jetzt begriffe;
wer ald is, muss doch net weit schiffe,
wann dinn de Schtrahl - un nimmie weit,
was soll's - de Alde henn doch Zeit
un pinkeln die a e halwe Schtunn,
Gott - irgendwann do ennigt's schunn
un werren nachts Termine enger,
dann schlooft mer morgens bissel länger.

Ganz klar - dass so was irgenwann
kee Krankekass bezahle kann.
wu führt des hie uff dere Welt,
will eener bloos noch dofier Geld,
weil er net wie en Junge schifft
un dodebei die Schuhschpitz trifft?

Des is in kemm Etat net drinn,
wu Doktersleit su deier sinn.
Dass mer bezahlt - so lang mer jung
un wie noch alles gut in Schwung,
des werd doch die - die uns regiere,
wahscheinlich heit net intressiere.

Drum s Resümee for ältre Leit:
nemm der zu Pinkle äfach Zeit,
un duh uff gar kenn Fall prowiere,
mit junge Leit zu konkuriere.

mit freundlicher Genehmigung von Paul Tremmel

zurück zur Seite "Gedanken"